Met pensioen!

Hoe ben je bij Van Werven terechtgekomen?
“Ik werkte als monteur bij een ander bedrijf en op een dag kwam Hendrik langs omdat hij geïnteresseerd was in een bepaalde machine. Ik was een snotjochie van 19 jaar en mocht de machine demonstreren. Hij zei: ‘Je kunt aardig shoven. Kom eens langs!’ Dat heb ik gedaan. Door ome Willem werd ik aangenomen. Hij zei dat ik nummer 34 was en dat ik voorlopig de laatste nieuweling zou zijn. Een jaar later werkte er al meer dan 80 man.”

Wat waren je werkzaamheden?
“Ik heb op allerhande machines gezeten. ‘Die jongen kun je overal op weg sturen’, werd er gezegd. En dat was zo. Ondanks dat vroeger de hydrauliek en de elektronica van verschillende machines totaal niet op elkaar afgestemd waren. Hierdoor moest je elke machine opnieuw ‘aanvoelen’.  Maar ik heb me altijd goed gered. Ik ging van Alkmaar, naar Nieuwegein, Hoogeveen, Rotterdam, Lelystad… Heel Nederland heb ik afgestroopt. In Duitsland heb ik ook veel gewerkt. Vaak met hetzelfde clubje; dan was het ouwe-jongens-krentenbrood. Prachtig! Mijn vrachtwagenrijbewijs heb ik nooit gehaald. Gek genoeg heb ik met een vrachtwagen totaal geen affectie. Een shovel of een kraan vind ik veel mooier. Veertig jaar heb ik met veel plezier bij Van Werven gewerkt.”

Hoe zien je dagen er tegenwoordig uit?
“Om acht uur gaat mijn wekker. Dan ga ik eerst op mijn dooie gemak de krant lezen, een broodje eten en koffiedrinken. Ik woon samen met mijn broer in ’t Harde. Toen ik met pensioen ging, woonde onze moeder nog bij ons. Het was fijn om alle tijd te hebben om voor haar te zorgen. Daarnaast waren we druk met het verbouwen van ons huis. Mijn broer en ik wilden graag een woonkeuken en we hadden eindelijk tijd om dat te realiseren. Inmiddels is het huis af en zijn we met de tuin bezig. En zo rommel ik wat aan. Naast het gewone huishouden natuurlijk. Verder ga ik graag op pad. Ik bezoek vrienden en oud-collega’s. Zo stuiter ik af en toe naar de zandafgraving in Zwolle. En ik heb mijn hobby’s. Met mooi weer fiets ik op mijn mountainbike en ik rook nog altijd zalm. Ik heb net een nieuwe rookkast gekocht. En ik mag graag handelen. Laatst kocht ik tientallen bierglazen; de helft is alweer verkocht. Ach, mijn vader was ook altijd al een sjacheraar.”

Wat is je leukste herinnering bij Van Werven?
“Poeh, dat zijn er een hoop! Ik vond het vooral leuk dat ik overal naartoe werd gestuurd. Je krijgt zoveel vertrouwen! Zo mocht ik in 2012 met Henk van Rooijen naar Denemarken. Ze zochten twee machinisten die daar voor een langere periode wilden werken. We kregen een postcode mee en verder wisten we niets. De eerste dagen waren onze kranen er nog niet en konden we mooi de boel verkennen. Ik spreek gelukkig een redelijk woordje Engels. Het huis waar we verbleven leek helemaal nergens naar en dus regelde ik voor een goede prijs een hotel. Ruim anderhalf jaar heb ik daar gewerkt. Een groot avontuur was het!”

Mis je het werken bij Van Werven?
“Nee, op dit moment niet meer. Ik heb mijn carrière afgesloten en ben met andere dingen bezig. Ik vind het wel leuk om betrokken te blijven. Zo ga ik altijd graag naar de bouwvakbarbecue. Het is prachtig om met oud-collega’s oude koeien uit de sloot te halen. Maar het werk heb ik achter mij gelaten. In het begin was ik wel onrustig hoor. Je krijgt een andere beleving van je leven. Je moet niks meer; alles mag. En dat gaat niet van de een op de andere dag. Zo was ik de eerste maanden nog steeds elke morgen om 5 uur wakker. Je moet er een beetje ingroeien.”

Wat is jouw tip voor de collega’s die binnenkort met pensioen gaan?
“Rustig adem blijven halen en zorg dat je wat omhanden hebt. Ga niet zitten kniezen! Ik heb direct na mijn pensioen een mountainbike gekocht. Iedere keer als de muren op me afkwamen, stapte ik op de fiets. Zo de wijde wereld in.”