Tom groeit op in Denemarken, met de motorcross. Als hij klein is, doet zijn vader aan grasbaanrace – voornamelijk in Nederland, Duitsland, Frankrijk en Engeland. Zijn vader is
zó goed, dat hij deelneemt aan verschillende kampioenschappen. Op zijn zevende krijgt Tom, na jaren zeuren, zijn eerste motor. Drie jaar later start ook hij met het rijden van wedstrijden. “Toen mijn vader stopte met racen, begon ik.”

Huidige vrouw
Lang verhaal kort: Tom blijkt het talent van zijn vader te hebben. Ook hij gaat internationaal
wedstrijdrijden. In Nederland wordt hij verliefd op een Brabantse. “In trok in bij haar en haar ouders. Maar na 3,5 jaar was ze me zat; ik was nauwelijks thuis door de sport. Op de ZwarteCross, in 2003, kwam ik mijn huidige vrouw tegen. Ze kwam uit Heerde, waar we sinds een aantal jaren wonen.”
Achterstevoren
In die tijd is hij een graag geziene gast op de Zwarte Cross. Hendrik Jan Lovink, een van de oprichters, nodigt Tom persoonlijk uit om zijn kunsten te tonen voor het grote publiek. “Ik kon achterstevoren motorrijden, dat vonden ze nogal bijzonder geloof ik.” Zijn vader had het hem ooit geleerd – ook al ging dat ging niet zonder slag of stoot. “Ik ben wel honderd keer gevallen en het heeft me ook wel zo’n honderd
koppelingen gekost.”

Nederlands kampioen
Tom krijgt geen genoeg van motorcross. “Je
moet fysiek sterk zijn, de techniek beheersen en een gezonde dosis lef hebben. Die combinatie maakt het voor mij een topsport. Het is mooi om op de motor te
rijden en te spelen met het zand.” In 2022 wordt Tom nog Nederlands kampioen, dan besluit hij dat het genoeg is. “Mijn lichaam begon een prijs te betalen voor de jarenlange
motorsport.” Even hoopt hij dat zijn twee kinderen (10 en 13) te porren zijn voor motorcrossen, maar die blijken toch liever te voetballen. “Ze moeten vooral doen wat zíj willen.”
Vrachtwagenmonteur
Wat Van Werven te maken heeft met motorcross? Heel veel, aldus Tom. Op de crossbaan leert hij Willem Jan van Werven kennen, een neef van Cor. “Linksom of rechtsom…
alles in mijn leven komt uit bij de motorsport. Ik nam Willem Jan mee naar internationale races in Denemarken en hij stelde me op de crossbaan in Oldebroek voor aan Cor. Zo leerde ik ook het bedrijf kennen. Uiteindelijk werd ik aangenomen als vrachtwagenmonteur – een droom die ik al sinds mijn vijftiende had. En dat doe ik nog steeds. Al ben ik vooral druk met constructiewerk, hiervoor ben ik eigenlijk ook opgeleid in Denemarken. ”
Verrassing
Tom herstelt schades, bouwt vrachtwagens om en is naar eigen zeggen goed in lassen. “De combinatie van die twee vakken vind ik mooi. Iedere dag is een verrassing. De ene keer herstellen we wat kapot is gegaan, de andere keer zijn we een nieuwe vrachtwagen aan het ombouwen of knappen we een oude aanhanger op. Niets is onmogelijk en voor alles is een oplossing. Dit werk is heel divers.” Als het aan Tom ligt, doet hij over vijf jaar nog steeds hetzelfde werk – bij Van Werven uiteraard. “Als ik gezond ben hè, je weet nooit wat er gebeurt.”
Brabants accent
En Van Werven als werkgever? “Top! Ze gaan goed met de tijd mee, onderzoeken nieuwe technieken en het bedrijf blijft zich ontwikkelen. De sfeer is ook super. Ook al ben ik
‘buitenlander’ ik word volledig geaccepteerd. Soms zeg ik iets wat niet klopt, hier wordt om gelachen – ikzelf lach het hardst. Mijn collega’s vinden het grappig als ik ‘Ecccht niet’
zeg met Brabants accent. Andersom pak ik mijn collega’s op spreekwoorden die door elkaar worden gehaald. We hebben veel lol.”

Echte Deen
“Ik krijg weleens de vraag of ik me Nederlander of Deen voel. Dat vind ik lastig. Als Max Verstappen wint, voel ik me Nederlander. Maar op mijn paspoort ben ik toch echt
een Deen. En ik voel me hier nog steeds te gast, maar ben hier wel op mijn plek – zeker bij Van Werven. Ik ben de motorsport dankbaar, het heeft me zoveel gebracht.
